قصه های من و دوستم زندگی

Going My Way

crazyphilosophy — Mon, 13 Oct 2008 20:08:36 GMT

امسال و پارسال ساله شکوفایی وجودم بود

شاید فکر کنید دارم از خودم تعریف می کنم ولی برام مهم نیست کی در مورد نوشته های من چی فکر می کنه چون من نوشته هام تویه یه جاده یک طرفه حرکت می کنه و سعی دارم کوچه های دوروبرشو برای جبران تصادفات زندگیم باز نه دارم نه برای تغییر مسیر و وابستگی به یک جاده ناآشنا یا جاده دیگران.

تویه این 2 سال من خیلی چیزا یاد گرفتم ولی هنوز زندگی برام مثل یک علامت سوال می مونه.

امروز به اشتباهی پی بردم که هرچند موقع انجامش می دونستم اشتباه می کنم ولی چون زیانی برام نداشت می خواستم خودم تجربه کنمش.

شاید زندگی 3سال پیش من زندگی پر از اشتباهات کوچیک و بزرگ و تعصباتی ضعیف و قوی بوده باشه ولی سعی کردم یکم واقع بین باشم تا بتونم از اونی که هستم لذت ببرم.

من تحمل می کنم.

من امید دارم.

من از زندگی لذت می برم وکاملا ازش استفاده می کنم.

من آرزو های بزرگی دارم ولی در حد توانم.

کاش می شد فقط یک آرزو کرد.

پست قبلیو بر نمی دارم ولی حرفامو پس می گیرم چون به عنوان حس یک تجربه خوب لازمه.

تصور کن

crazyphilosophy — Fri, 03 Oct 2008 17:13:18 GMT

شاید یک تصویر یا یک اثر هنری بتونه خدارو به همه نشون بده.

اگر یک روز بشه یک قدرت مطلق نقاشی کرد بدون میشه توش خدارو دید.

همیشه تصویری که از اون دنیا داشتم این بود که دوتا دروازه بزرگ وسط یه کهکشون گذاشتن وسط این دو دروازه نوری خودنمایی می کنه که نه میشه نگاه کرد و نه میشه بقیه ستاره هارو دید.

از دروازه سمت چپ این پیش بینی می کنم که بعد از در گودالی عمیق با شعله های بزرگ آتش و از دروازه سمت راست خونه قدیمی دیده میشه که حیاط زیبایی با یک جوی آب و یک درخت در کناره جوی آب لذت به دست آوردنشو چند برابر میکنه.جالبه…الان که دارم افکارمو می نویسم متوجه شدم که چقدر جهنم کوتاه تصور کردم حتما شوق رفتن به بهشت منو عجول کرده تا بگم من که جهنم نمیرم بریم سراغ بهشت.

تویه این فکر بودم که چقدر خوب می شد که آدما به سرشت نیکشون رجوع کنن و کارهای نیک انجام بدن و دست به کارهای بد نزنن نه این که ترس از جهنم یا شوق بهشت بشه پلیس افکارشون که خیلی هم پلیسش خوب کار نمی کنه و هر وقت لازم بشه می فرستیمش مرخصی تا به کارمون برسیم.

همیشه شنیدم که می گن یک دروغ و یک کاربد کوچیک آدمو محکوم میکنه و انسان جهنمی می کنه.

به خودم گفتم یعنی چند نفر بهشتی میشن؟

اصلا کسی با این وضع بهشتی میشه؟

امروز کسی دیدم که به گفته خودش کسی بوده که یک روز نمازش و حتی اعمال بعد از نمازش ترک نمی شده ولی بعد از مدتی عوض شده بود وتمام دین اسلام واسش شده بود یک کاره بیهوده و دین ساختگی خودشو یعنی انسانیت داشت و حتی امروز گفت که روز عید فطر روزه گرفته تا اگر خدا می خواد ببردش جهنم یک دلیل محکم داشته باشه.نمی دونم این حس از کجا سرچشمه می گیره که کسی که به اون صورت بوده الان بهشت و جهنم واسش پشیزی ارزش ندارشت.

مدت زیادی نیست که میشناسمش ولی با این که دین مارو قبول نداشت بسیار خوش رفتار و معقول بود و من رفتار بد و ناشایستی ازش ندیدم.

همیشه این سوال تو ذهنم بوده که وقتی اسلام،مسیحیت و دیگر ادیان همه راهی واسه رسیدن به سرشت نیک و خداست چرا ما انسان ها سر این چند راه دعوا داریم؟

غیبت،دزدی،تهمت،زنا،دروغ،بی احترامی به والدین و این جور مسائل پایه ای همگی در این ادیان یا بهتر بگم این راه ها یافت میشه و بجز دین عقل انسان،سرشت نیک و حتی دید مردم این رفتارهارو نهی می کنه.

انجام ندادن هر کدام از این ها بدون این که عضو گروهی باشیم را رستگاری و روشن می کنه.میشه مفاهیم تشکر از کمک به هم نوع عمل نیک و کارهایی که باعث رضایت خودمون میشه استخراج کرد.

به دنیای صلح فکر کن.

John Lenon -- Imagine

Imagine there's no heaven

تصور کن هیچ بهشتی نباشه

It's easy if you try

اگر سعی کنی تصورش آسونه

No hell below us

هیچ جهنمی برای سقوطمون نیست

Above us only sky

فقط وفقط یک آسمون آبی بالا سرمونه

Imagine all the people

تصور کن همه آدما

Living for today...

...برای امروز زندگی می کنن

Imagine there's no countries

تصور کن هیچ کشوری وجود نداره

It isn't hard to do

سخت نیست

Nothing to kill or die for

هیچ قتل و مرگی نیست

And no religion too

و نه هیچ دینی

Imagine all the people

تصور کن همه مردم

Living life in peace...

...در صلح زندگی کنن

You may say I'm a dreamer

تو میگی من خیال بافم

But I'm not the only one

اما من اولیش نیستم

I hope someday you'll join us

من امیدوارم روزی این هارو ببینیم

And the world will be as one

و همه یکی بشیم

Imagine no possessions

تصور کن هیچ ثروتی وجود نداره

I wonder if you can

اگر بتونی تعجب می کنم

No need for greed or hunger

نه طمع وجود داره و نه گرسنگی

A brotherhood of man

همه برادران هم باشیم

Imagine all the people

تصور کن همه مردم

Sharing all the world...

...دنیارو برای هم به اشتراک بگذارند

You may say I'm a dreamer

تو میگی من خیال بافم

But I'm not the only one

اما من اولیش نیستم

I hope someday you'll join us

من امیدوارم روزی این هارو ببینیم

And the world will live as one

و همه یکی بشیم

تصمیمی برای ادامه زندگی

crazyphilosophy — Tue, 30 Sep 2008 14:14:18 GMT

برای این که دل یکی از خواسته هاشو به کرسی بنشونه

تمام بدن،نه از روی روال عادی بلکه با مستی شدیدی که با هیچ مشروبی ساخته نمیشه شروع به کار می کنن.همیشه از این که دلم قدرت تصمیم بیشتری داره ناراحت بودم ولی فهمیدم اگر همیشه این جور می بود که عقل قدرت تصمیم گیری می داشت دیگه کسی به اسم مرد نداشتیم،مردی که بتونه قدرت عقل و احساسشو کناره هم داشته باشه و با این حال درست تصمیم بگیره.

شاید ما آدما برای احساس بعضی از آزادی ها احتیاج داشته باشیم که بعضی اوقات اختیار دلمونو زیاد کنیم.

هر چند اشتباه باشه.

به قول معروف بخوایم جوونی کنیم ولی من این واژه قبول ندارم،چون این واژه دل پسند بودن مخصوص جوونا می کنه با این که هر کسی در هر سنی می تونه سرشار از احساسات و دل پسندی باشه.حتی کسی که کشتن یک انسان براش عین آب خوردن هست می تونه با دیدن یک صحنه زیبا از طبیعت یا یک موسیقی از هر انسانی احساسی تر عمل کنه.

شاید بزرگترین عامل پیشرفت جوامع غربی این باشه که چند قرن وحشی گری آن ها رو از دل پسندی و اشتباهات ناشی از اون جدا کرده.هرچند در این جور جوامع انسان ها از احساس پوچی دل،نداشتن احساسات شدید قلبی و با حتی همون جوونی کردن خودمون رنج می برن و دست به خوش گذرونی های لحظه ای می زنند بعد از آن احساس دل تنگی مفرط می شوند و گاهی باعث صدمات شدید روحی در این افراد می شود که باعث به وجود آمدن گروه هایی می شود که افراد برای رفع آنچه در دلشان از آن رنج می برند ایجاد شده و هر کس آزادانه شروع به درد دل کردن می کند.

همیشه به خودم می گفتم اگر جوونی نکنم نمی تونم با خیال راحت و دلی راضی از این دنیا برم ولی الان میگم رضایت از سربلندی بدست می آید،سر بلندی از سروری،سروری از انتخاب درست و انتخاب درست فقط انتخابیه که حداقل نیم بیشتری از انتخاب توسط عقل صورت بگیره و این یعنی دفن هر گونه جوونی.

هرچند این ها عقاید من هستن ولی شک دارم کسی بی منظور این دست نوشته هارو بخونه و با من هم رای نشه و یا برای مخالفت خودش دلیل محکمی بیاره که منو راضی کنه.

تا وقتی فهمیدم دلپسندی و قدرت انتخاب کجای زندگی من هست اشتباهات زیادی کردم.

کاری که من کردم این بود که چه سخت و چه آسون این اشتباهاتو فراموش کنم،دارم سعی میکنم مدتی با قدرت عقل پیش برم تا تفاوت این سبک زندگیو بعد از 19 سال و 261 روز و اندی ساعت عوض کنم تا تصمیم بگیرم کنترل قدرت انتخاب بیشتر دست کدوم یکی باشه.

شک دارم تویه جامعه شرقی ما ایرانیا قدرت عقل بتونه بیشتر خود نمایی کنه.

به نظر شما چه باید کرد؟

پیشرفته و زیندگی بدون اشتباهات(اشتباهات بزرگ)وحکومت بیشتر عقل یا احساسات بیشتر و صرف کردن زندگی به جوونی کردن؟

لشکر توران به قلب سرزمین ما رسید ××× رستم و گودرز کو،اسفندیاران را چه شد؟

crazyphilosophy — Sun, 07 Sep 2008 20:16:18 GMT

در دولت احمدی نژاد:

· طرح مبارزه با بد حجابی شروع شد.

· تحریم های امریکا شروع شد.

· موضوع هسته ای ایران تابلو شد.

· بنزین سهمیه بندی شد.

· سوبسید آب و برق، گاز و شیر حذف شد.

· فرمانده نیروی انتظامی تهران بزرگ را توی خانه عفاف گرفتند.

· استاد دانشگاه به شاگردش تجاوز کرد.

· بد سابق ترین مدیر کشور و همکار احمدی نژاد مدیر سایپا شد.

· دولت به جای مشاوره با اقتصاد دانان با قصابان و بقالان مشورت کرد.

· قیمت خانه در تهران از پاریس گرانتر شد.

· برداشت از ذخیره ارزی 12 برابر شد.

· تورم به 21 درصد رسید.

· مردم ایتالیا و فرانسه توی خیابون علیه دولت ایران و تروریست بودنش تظاهرات کردند.

· زمزمه خلیج عربی شروع شد.

· قیمت مسکن سه برابر شد.

· طرح توریستی سفرهای استانی رئیس جمهور و وزرا شروع شد.

· دانش آموزان ایرانی موفق شدند در زیر زمین خانه شان انرژی هسته ای درست کنند.

· استادان دانشگاه مخالف دولت اجبارا بازنشته شدند.

· تمامی صنایع و کارخانه های دولتی به کنسرسیوم ها و مافیای داخلی فروخته شد.

· ایران از نظر کسب و کار در رده صد و بیست و چهارم قرار گرفت.

· کشور ما از نظر تورم در خاور میانه اول شد.

· سیل مهاجرت مردم به اولین کشور ممکن روانه شد .

· رئیس جمهور کشور موفق به دیدن هاله نورانی هنکام مذاکرات هسته ای شد.

· طرح تقسیم عادلانه !!! دریای خزر که تاریخ دانان آن را برابر با قرارداد ترکمانچای می دانند اجرا شد.

· حتی روسیه و چین هم ایران را تحریم کردند.

· آمار اعتیاد در کشور به بالاترین رقم در طی 50 سال اخیر رسید.

· کراک و انواع مواد مخدر به آسانی در دسترس مردم قرار گرفت.

· درصدی از مردم که زیر خط فقر قرار می گسرند به 40 درصد رسید.

دست در دست هم یکبار دیگه به احمدی نژاد رای بدیم

با اضافه کردن نکات مورد نظر خود و ارسال این لیست به دوستان ما را در رای آوردن مجدد احمدی نژاد یاری دهید

ستاد هوشمند تبلیغات درست برای احمدی نژاد ( معجزه هزاره سوم و سایر هزاره ها )

حماقت

crazyphilosophy — Sat, 30 Aug 2008 01:09:18 GMT

وقتی عشق میاد سراغت همراه با ترس میاد

ترس از دست دادن معشوقت

وقتی از دست می دیش حسرت ولی موافقت

وقتی موافقت می کنی می فهمی عشق یعنی خوشبختی معشوق نه وصال

وقتی خوشبختی معشوق انتخاب می کنی یعنی عاشق شدی.

راست می گن که هیچ عشقی پایدار نیست؟

چیه که باعث میشه مرد که خودشو همیشه،حتی توی دوران بچگی یک مرد می دونه جلوی یک زن ضعف نشون بده؟

دیگه از عاشقی می ترسم.

دیگه می خوام دوست داشته باشم

نه یک نفر

می خوام همرو دوست داشته باشم ولی عشق نه دیگه نه

حداقل برای الان نه

ک.ک می خواد به خودش برسه

می خواد وقت بزاره واسه خودش

نوشته های قبلیمو از تو وبلاگ برداشتم

نوشته هام که اوایل که شروع کرده بودم خیلی بهتر بود چون یک نفر شده بود همه کسم

می تونستم باهاش درد دل کنم

می تونستم آرومش کنمو آرومم کنه

از این دل بستنای اینترنتی بود ولی هرچی بود دل بسته بودم

غلط یا درست

احساساتی یا عاقلانه دل بسته بودم

یکی که درکم می کرد و درکش می کردم

آرومم می کرد و آرومش می کردم

ولی همه چی بهم ریخت سر هیچ و پوچ

معلوم شد اشتباه بود

عبرت نگرفتم،دوباره شروع کردم

این دفعه از ترس چاله افتادم توی چاه

یک سال خودمو گول زدم که من اشتباه نکردم و این دفعه احساسی نبودم

ولی راه اشتباه بود من داشتم خودمو گم می کردم

واسه یه خیال واحی دست به یک جنگ زدم با خودم.

الان دارم حسرت ک.ک اون موقع می خورم که فکرش آزاد بود،دلش کامل پاک بود،وقتش ماله خودش بود.

شاید من ذاتم این جوریه که دوست ندارم کسی وارد خلوتم بشه.

شاید اونی که بهش دل بسته بودم واسه این برام عزیز بود که دور بود و من فقط احساسشو درک می کردم.

دیگه عاشق نمی شم

قصه همیشگی فقر و ثروت

crazyphilosophy — Thu, 31 Jul 2008 01:12:18 GMT

1 سال زود گذشت

وقتی به پشت سرت نگاه می کنی می بینی سال گذشت و هیچ کاری نکردی

تابستون اومد و من طبق معمول خستگی مفرط از درسایی که رشته مورد علاقم بود،داشت منو می کشت

نمی دونم ضعف از کجاست ولی دارم فکر می کنم درس فقط واسه مدرک دارم می خونم

چون چیزی که توی دانشگاه ها بهمون درس میدن همش یک مشت چرت و پرته

خدا خدا می کردم که از بند درسا خلاص بشمو تابستون بیاد و من بتونم کتابایه مورد علاقمو بخونمو یکمی برم دنبال چیزی که بتونه واقعا چیزی از کامپیوتر یادم بده.

توی دانشگاه یک مشت چرت و پرت یادت میدن...

یکی پارتیش کلفته...استخدام میشه توی اداره ویندوز نسب کنه

یکی باباش پولداره...چین،تایوان،سنگاپور جنس وارد می کنه

یکی پولداره...ادامه تحصیل تو کشورهای قدرتمند در زمینه نرم افزار مثل هند

یکی بی پول... میره با کلی وام و این جور چیزا کافی نت میزنه

یکی بی خیال...مدرک و میگیره میره دنبال ولگردی

و...

نمی دونم ضعف از کجاست. نظام آموزشی یا خود ما؟

به قول مامان بابام دیگه مثل قدیما نیست که تا کلاس 6 بخونی بعد استخدام بشی

دیگه وقتی می خوای بری ازدواج کنی باید قبل از بله گفتن باید بگی با اجازه بزرگتر ها و جیب مبارک بله

دیگه وقتی یک خونه دویست متری توی بیرجند کوچیک ما قیمتش 200-300 میلیون میشه باید بگردی دنبال لونه موش

وقتی یک جنس تویه مغازه قیمتش در مدت 1 هفته 200 تومن زیاد میشه تا چند سال دیگه واسه نفس کشیدن هم میگن"ببخشید ما تحریم شدیم در نفس کشیدن صرفه جویی کنید وگر نه قیمت قبض هوای بدنتون تساعدی بالا میره"

"لطفا با تحریم بسازید چون می خواهیم انرژی هسته ای داشته باشیم"

تمام لذت زندگی و از ما گرفتین

مردم به جای این که فکر کنن ادامه روز و چجوری می تونن کناره خانوادشون باشن باید فکر کنن ببینن که چه جوری مشه پوله نون داد،پول لباس بچه داد.

اینقدر ما ایرانیا صبور و شکیبا هستیم که با این همه بد بختی و گرونی هنوزم صدامون در نیومده و امید داریم وضع درست بشه ولی میترسم نوش دارو پس از مرگ سهراب باشه.

کاش 7000 سال پیش به دنیا میومدم تا نمی فهمیدم تو دنیا چه امکاناتی هست و من ازش به بهره موندم.

خدایا شکرت

جایی که منطق نفی می شود

crazyphilosophy — Sun, 29 Jun 2008 01:09:18 GMT

سلام به همه بینندگان وبلاگم که می دونم از تعداد انگشتان یک دست تجاوز نمیکنه.

راستش حق دارن،چون به نظرم دست نوشته هام فقط واسه خودم زیبا میاد.شاید به خاطر این باشه که من نوشته هام توی یک محیط بسته شده و فقط من که نوشتمش میتونم بفهمم که تویه نوشته هام الف فریادم با سکوتی مرگبار همراه شده و من فقط آرزو دارم روزی فریاد بکشم.

همیشه دوست داشتم موسیقی یاد بگیرم.موسیقی که بتونه واسه چند لحظه روح این تن خستمو یه تکونی بده،نمی خوام به پرواز در بیاد.فقط یه تکون کوچیک.

می خوام برم سراغ موسیقی سنتی ایران که دلم واسه سنتورش،سه تارش و اون تار نازنینش پر می کشه ولی حاضرم از این همه لذت موسیقی سنتی دست بکشم و به اندازه 3 دقیقه دلمو به یک موسیقی راک اند رول آمریکایی سرگرم کنم و فقط احساس کنم که شاید ارضا شده باشم.

بازم نوشته های این پستم داره زیاد میشه و من حتم دارم که کسی که میاد توی وبلاگم به خودش میگه کی حوصله داره حرفای این ک.ک رو بخونه و توی کامنت می نویسه."زیبا بود.موفق باشید".

امروز اومدم تا توی این پست بگم می خوام غمو از نوشته هام دور کنم.

می خوام یکمی به زندگی ، این دوست قدیمی یک سلام بدم تا شاید دوباره به من بگه خوش آمدی.

درسته دنیا ارزش خیلی از جوش خوردن هارو نداره ولی اگر توش زندگی نکنی عین یک غذای ناسالم که دستگاه گوارش پس می فرسته تو هم طرد میشی.باید ساخت،باید همراه با ساختن سوخت و آباد کرد.باید تلاش کرد،باید جوونی کرد.افسوس تنها چاره کار نیست ای انسان فانی.

دوست دارم زندگی ولی خیلی سرکشی.

مطمئن باش طبق خواسته خودم می سازمت زندگی.

خیلی سخته...

crazyphilosophy — Wed, 25 Jun 2008 22:57:18 GMT

سلام به مهره های شطرنج این کره خاکی.

زمانی که می خوای واسه خودم بنویسم دست و دلم می لرزه

به خودم می گم یعنی هیچی تو این دنیا مهمتر از من نیست که من قلم دست گرفتم که از خودم بنویسم؟

شاید خودخواهی باشه ولی دنیای من تویه این کله کوفتیه که نمیدونم چرا این همه فکر توش داره چرخ میزنه و ولم نمی کنه.

هیچ کس نیست که بتونه منو درک کنه...هیچ کس

تا می خوام از افکارم باهاشون صحبت کنم زودی می پرن وسط حرفم و می گن

- راستی فوتبال دیروز چند چند شد!!!

- آره دقیقا!!!

نمیدونم آدما از چی فرار می کنن ولی هیچ کدومشون توان شنیدن این همه واقعیت توی این کله منو ندارن

شاید من گوینده خوبی نیستم

شاید این قدر مشکل و گرفتاری ریخته سر مردم که همشون می خوان تظاهر به خوشبختی بکنن

آره.خدایی خیلی عالیه وقتی آدم از در مدرسه دخترانه رد بشه و ببینه از 20 نفر 2-3 تاشون سوار ماشین دوست پسرشون میشن و میرن پی خوش گذرونی و روز بعد سوار یه ماشین دیگه هستن ولی دم نزنی و فقط بخندی ، بخندی به این که قراره این دخترا فردا بشن مادر بشن انسانی که بهشت افتخارشه که زیر پاهاشون باشه

خدایی خیلی عالیه وقتی می بینی بیشتر پسرا شدن یک مشت مفتخر که آرزو دازن باباشون واسشون یک ارث کلون بزاره که تا آخر عمر پی خوش گذرونیشون باشن

سخته وقتی اینارو می بینیو نمیتونی دم بزنی

اگه چیزی بگی میگن خیلی ساده ای،خیلی قدیمی فکر می کنی

راه من قدیمیه درست.

راه من باعث میشه عین شما خوش نباشم درست.

ولی این راه منه

راه خودم.راهی که می پرستمش.راهی که میدونم حداقل چند نفری هنوز با من همفکرن.

با دیدن خنده پر از درد مردم روزهای زندگیم دارن پر می شن

یک حس مسخره داره،حسی که همش باید مواظب چند قدم جلوتر باشی.

دیگه تو روز هم باید با خودت چراغ قوه ببری چون دیگه خورشید هم ممکنه هر لحظه از این دنیای کوفتی دست بکشه.

دنباله یه هم صحبتم...

خوب یا بد!!!

crazyphilosophy — Sat, 17 May 2008 09:43:18 GMT

وقتی به خودم نگاه می کنم،می بینم خودم هم خودمو نشناختم.

یک روز واسه آخرت جوش می زنم،یک روز واسه دنیا و روزی هم بنده عشق می شم.

"فاش میگویم و از گفته خود دلشادم . بنده عشقمو از هر دو جهان آزادم"

واقعا درست گفته.چون عشق عالم دیگه ای داره.

میگن اهل دلا،اون هایی که دلاشون عین یک برگ توی آسمون آزاد رقص کننان می چرخه کارت عضویت این دنیا را توی نگاهشون دارن.

یک جورقدرت یا توان واسه ادامه راه می خوام.

نمی دونم باید از کی طلب کنمش.

دیگه روم نمیشه جولوی خدا زانو بزنم و طلب خلعتی از نعماتش روی وجودم داشته باشم.

هرچند که لطفش خیلی بیشتره.

بنده های خدا هم که همشون عین من،همشون از یک قماش هستن.

نباید بهشون محتاج شد یا بهتر بگم بهمون.

حس می کنم سواره یک کلک هستم که امواج وحشی ساحل رو رد کرده و روی آب شناورم

آفتاب داره صورتمو می سوزونه ولی می دونم که راه فراری نیست.

شاید مجازات این بیفکری های من باشه ولی امتحان خوبیه.

چون دارم مرد میشم.

دارم حس می کنم که واقعا جز خدا که روم پیشش سیاست،دیگه هیچ فریاد رسی نیست،حتی اون هایی که دم از کمک و همدردی میزنن.

دارم به ساحل میرسم

تازگی ها هوس چند بسته سیگار با توتون عالی و چند پیمانه می ناب کردم.

می خوام واسه چند دقیقه هم که شده از این دنیا خودمو جدا کنم.

به قول خیام این دنیا روز به زوز داره رو به خرابی و زوال کشیده میشه،چرا اجازه ندیم یه پیمانه می ناب مارو خراب و ویرون کنه

آره رسیدم...

همیشه کنار دریا منو برای عشق بازی سوزان ترغیب می کنه ولی عشق دیگه داره به طرف دروغ کشیده میشه.

چرا عاشق شدن داره ازمون پر میکشه؟چرا؟

یک موقعی فکر می کردم آدم باید از هرچی قید و بند توی این دنیاست دل بکنه

اشتباهاتم کوچیک بود،متوجه نمیشدم که حتی یک حرف زدن ساده هم می تونه زمین گیرم کنه

ولی دیگه الان یک افساز انداختم گردن این اسب وحشی زبونم تا هر وقت دارم واسه فرداهام نقشه می کشم،همه آرزو هامو به باد فنا نده.

الان که دارم مینویسم صدای اذون صبح از پنجره به گوش می رسه.

چیییییی؟؟؟

چی میگه؟

میگه خدا یکی ست.

خدا بزرگ و بلند مرتبه است.

به سوی من بیایید تا شما را به سوی بخشش و رستگاری هدایت کنم.

تا محتاج خلق نشوید.

ولی...

ولی کو گوش شنوا؟

چه کسی ایمان ایمان داره؟

چه کسی به معجره اعتقاد داره؟

مطمئن بودم...

خیلی کم هستیم.

خدایا...خداییش خیلی رو زمین غریبی.

خیلی دوست دارم حس کنمت.

حتی واسه یک لحظه کوتاه.

خواهش می کنم خودت رو به من بشناسون.

خیلی دوست دارم خدا.

خداوند و درک ما از هستی او و نیستی خودمان

crazyphilosophy — Sun, 04 May 2008 10:37:18 GMT

وقتی به دورو برم نگاه می کنم می بینم سه نوع آدم داریم.

1-قبول داشتن خدا و داشتن ایمان قلبی نسبت به او

2-قبول نداشتن خدا و رد کردن معاد

3-اعتقاد داشتن بدون ایمان قلبی

وقتی به خودم نگاه می کنم می بینم کاش من توی دسته اول یا دوم می بودم

ولی خودم می دونم که غیر از اینه و من عضو گروه سوم هستم

مورد اول دوم همیشه برای من قابل ستایش بوده چون این افراد همیشه ایمانی ثابت به یک موضوع دارند

ولی در مورد سوم انسان بین دو راهی شک همیشه در حال دست و پا زدن است

کاش می تونستم بگم که فقط من تنها عضو این گروه هستم

ولی اگر به دوروبر خودتون یک نگاهی کنید

متوجه می شوید که بیشتر ما در یک گروه یعنی گروه سوم هستیم

بودن در این گروه انسان را به زوال می کشد

انسانی که برایش دزدی حرام بوده است به دلیل نداشتن ایمان قلبی به حضور خداوند در نزدش امکان دارد دست به این کار بزند

و از این که کسی او را ندیده است راضی به نظر بیاید

این جور انسان ها همیشه وقتی خدا را می شناسند که به مشکلی بر می خورند و تنها راهی که به ذهنشان می رسد این است. در زمان کودکی در گوش آن ها خوانده اند که خداوند حلال تمام مشکلات است

همیشه از عذاب ها گریزان و به کمک ها روی خوش نشان می دهد.

ولی خداوند متعال باز هم مثل همیشه سخاوتمندی خودش را نشان می دهد تا شاید امیدی به روشنی قلبشان باشد.

ایمان قلبی چگونه به دست می آید؟

همیشه منتظر یک حادثه عجیب و غریب ، شاید یک معجزه بودم که بتونم افکارم رو دور بریزم و خدارو با قلبم حس کنم

نمی دونم

شاید مورد دوم از همه ساده تر باشه

آخه فقط لازمه یکمی خودمونو به بی خیالی بزنیم

کسی هست که بتونه به من بگه خدا رو چه طور باید با قلبم حس کنم؟